Luis Buñuel'in 1967 tarihli başyapıtı 'Belle de Jour', burjuva yaşamının sıkıcılığına sıkışmış genç bir ev kadını olan Séverine'in (Catherine Deneuve) gizli ve yasak dünyasına açılan bir kapıdır. Paris'in gösterişli caddelerinden birinde, öğleden sonraları faaliyet gösteren bir genelevde 'Belle de Jour' (Gündüz Güzeli) takma adıyla fahişelik yapmaya başlayan Séverine, bu kararıyla iç dünyasındaki arzuları, korkuları ve toplumsal baskıları yüzleşmeye zorlar. Film, gerçeklik ile fantezi, masumiyet ile arzu, toplumsal normlar ile bireysel özgürlük arasındaki çizgiyi ustalıkla bulanıklaştırır.

Catherine Deneuve'in soğuk ve kırılgan güzelliğiyle hayat verdiği Séverine karakteri, sinema tarihinin en unutulmaz ve karmaşık kadın portrelerinden biridir. Deneuve'in performansı, karakterin iç çatışmalarını kelimelere dökülmeden, bakışları ve beden diliyle aktarmadaki başarısıyla dikkat çeker. Buñuel'in sürrealist ve keskin bakış açısı, burjuva ahlakının ikiyüzlülüğünü ve cinselliğin bastırılmasını, semboller ve şok edici sahnelerle perdeye yansıtır. Film, doğrudan bir yargıda bulunmadan, izleyiciyi Séverine'in motivasyonları ve eylemleri üzerine düşünmeye davet eder.

'Belle de Jour', sadece bir dram ya da romantik film değil, aynı zamanda derin bir psikolojik inceleme ve toplumsal bir eleştiridir. Görsel estetiği, unutulmaz karakterleri ve çağının ötesindeki temalarıyla, izleyiciyi kendi tabuları ve arzuları üzerine düşündüren, zamanın aşındıramadığı bir sinema klasiğidir. Cinsellik, kimlik ve özgürlük arayışı gibi evrensel konulara yaklaşımı, filmi günümüzde de son derece geçerli ve izlenesi kılıyor. Buñuel'in ustalıklı yönetmenliği ve Deneuve'in ikonik performansı için mutlaka görülmesi gereken bir film.